Vandaag of ooit
Vandaag of ooit?
Wat zal het worden?
Meteen met de deur in huis vallen. Ik ben helemaal niet blij met mezelf.
Ik zit letterlijk en figuurlijk niet lekker in mijn vel. Door diverse mentale "problemen" ben ik vaak depressief en heb nergens zin in. Maar ik moet door want ik heb een dochter van 3 jaar waar ik voor moet zorgen en een man die ook graag wil dat het huis schoon is, de was gedaan is, er eten op tafel staat, de vakantie geregeld wordt enz enz enz. Daarbij heb ik ook nog een vader die door alzheimer niet meer thuis kan wonen en een moeder die het daar ook heel moeilijk mee heeft. Als enig kind komt de zorg voor hun ook op mijn bordje.
Daarnaast hadden (hebben) we nog een kinderwens. Een broertje of zusje voor onze dochter. Daar zijn we al ruim 2,5 jaar mee bezig geweest. Keer op keer mislukt.
Alle teleurstellingen moest ik grotendeels zelf incasseren. Mijn man is zeer praktisch aangelegd en het ontbreekt hem aan inlevingsvermogen in een andermans gevoelens en emoties. Van hem kreeg ik weinig mentale steun. De tientallen bezoekjes aan het ziekenhuis en alle injecties zetten heb ik dus grotendeels allemaal alleen moeten doorstaan. Ik voelde me daarin zeer alleen. En heb me ook dikwijls afgevraagd waarom ik hiermee door ging. Als ik hier alleen voor sta dan sta ik er dadelijk ook alleen als er wel een tweede komt.
Nou je.... dit is eigenlijk een heel ander verhaal waar ik ook wel een heel boek over zou kunnen schrijven.
Kortom..... Ik heb ben mezelf in deze 2,5 jaar aardig kwijt geraakt en heb mezelf verwaarloosd.
Ik ken de vrouw die ik in de spiegel zie niet. Van binnen voel ik me niet zo.
Nu de kinderwens (min of meer) afgeschreven is. Ben ik aan het worstelen met mezelf. Ik ben niet tevreden met mijn lijf. Al jaren niet. Maar nu is het toch echt te gek geworden. Ik ben zo zwaar en dik. Alles zit me in de weg en geen enkel kledingstuk zit lekker. Ik voel me lelijk en onzeker.
Er moet verandering komen. Vandaag of ooit?
Nee..... het moet vandaag!
Vandaar dat ik dit blog ben begonnen. Ik weet dat ik dit niet alleen kan. Maar ik ben introvert en bang voor verandering. Ik durf niet snel nieuwe dingen aan te pakken. De drempel is vaak erg hoog voor mij.
Ik wil dus heel veel alleen aanpakken omdat ik van mening ben dat ik dat ook kan.
Heel veel lukt me ook altijd alleen. Klussen in huis, tuin aanleggen, financien regelen, vakanties organiseren enz enz.
Maar dat afvallen en terug in shape komen????
Daar moet vanaf vandaag verandering in komen. Ik ga er voor!
En jullie... (mijn fictieve publiek) zijn mijn steun. Of deze blog openbaar gepubliceerd gaat worden weet ik niet maar ik hoop hier wel veel van me af te kunnen schrijven en mezelf op die manier verantwoordelijk te houden voor mijn "transformatie".
Ik wil nu veranderen en iedereen versteld laten staan van mijn wilskracht en doorzettingsvermogen. Ik kan dit zelf en ga dit ook alleen doen!
Vandaag!
Wat zal het worden?
Meteen met de deur in huis vallen. Ik ben helemaal niet blij met mezelf.
Ik zit letterlijk en figuurlijk niet lekker in mijn vel. Door diverse mentale "problemen" ben ik vaak depressief en heb nergens zin in. Maar ik moet door want ik heb een dochter van 3 jaar waar ik voor moet zorgen en een man die ook graag wil dat het huis schoon is, de was gedaan is, er eten op tafel staat, de vakantie geregeld wordt enz enz enz. Daarbij heb ik ook nog een vader die door alzheimer niet meer thuis kan wonen en een moeder die het daar ook heel moeilijk mee heeft. Als enig kind komt de zorg voor hun ook op mijn bordje.
Daarnaast hadden (hebben) we nog een kinderwens. Een broertje of zusje voor onze dochter. Daar zijn we al ruim 2,5 jaar mee bezig geweest. Keer op keer mislukt.
Alle teleurstellingen moest ik grotendeels zelf incasseren. Mijn man is zeer praktisch aangelegd en het ontbreekt hem aan inlevingsvermogen in een andermans gevoelens en emoties. Van hem kreeg ik weinig mentale steun. De tientallen bezoekjes aan het ziekenhuis en alle injecties zetten heb ik dus grotendeels allemaal alleen moeten doorstaan. Ik voelde me daarin zeer alleen. En heb me ook dikwijls afgevraagd waarom ik hiermee door ging. Als ik hier alleen voor sta dan sta ik er dadelijk ook alleen als er wel een tweede komt.
Nou je.... dit is eigenlijk een heel ander verhaal waar ik ook wel een heel boek over zou kunnen schrijven.
Kortom..... Ik heb ben mezelf in deze 2,5 jaar aardig kwijt geraakt en heb mezelf verwaarloosd.
Ik ken de vrouw die ik in de spiegel zie niet. Van binnen voel ik me niet zo.
Nu de kinderwens (min of meer) afgeschreven is. Ben ik aan het worstelen met mezelf. Ik ben niet tevreden met mijn lijf. Al jaren niet. Maar nu is het toch echt te gek geworden. Ik ben zo zwaar en dik. Alles zit me in de weg en geen enkel kledingstuk zit lekker. Ik voel me lelijk en onzeker.
Er moet verandering komen. Vandaag of ooit?
Nee..... het moet vandaag!
Vandaar dat ik dit blog ben begonnen. Ik weet dat ik dit niet alleen kan. Maar ik ben introvert en bang voor verandering. Ik durf niet snel nieuwe dingen aan te pakken. De drempel is vaak erg hoog voor mij.
Ik wil dus heel veel alleen aanpakken omdat ik van mening ben dat ik dat ook kan.
Heel veel lukt me ook altijd alleen. Klussen in huis, tuin aanleggen, financien regelen, vakanties organiseren enz enz.
Maar dat afvallen en terug in shape komen????
Daar moet vanaf vandaag verandering in komen. Ik ga er voor!
En jullie... (mijn fictieve publiek) zijn mijn steun. Of deze blog openbaar gepubliceerd gaat worden weet ik niet maar ik hoop hier wel veel van me af te kunnen schrijven en mezelf op die manier verantwoordelijk te houden voor mijn "transformatie".
Ik wil nu veranderen en iedereen versteld laten staan van mijn wilskracht en doorzettingsvermogen. Ik kan dit zelf en ga dit ook alleen doen!
Vandaag!
Reacties
Een reactie posten